Tęsknota za tańcem

Mam ostatnio sporo na głowie i czuję oddech sesji za plecami. Studia dzienne wymagają dużego zaangażowania, a ja mam wrażenie, że już stara jestem. Do tego dochodzi ogrom materiału z historii sztuki, który mnie przytłacza. Czasem zastanawiam się, po co mi to wszystko, ale z drugiej strony jest w tym coś, co cholernie mnie ekscytuje.

Postanowiłam wrócić na terapię — pierwszą sesję mam 29 grudnia. Potrzebuję poukładać w sobie, co jest naprawdę ważne. Spotkanie miało być w poprzednim tygodniu, ale wypadł pogrzeb w Polsce, a psycholog jest teraz na urlopie. To nowa terapeutka, nie byłam u niej jeszcze. Ważne jednak, że jest na miejscu i możemy spotykać się twarzą w twarz, co w terapii zdecydowanie wolę.

Zapragnęłam znowu tańczyć. Nawet włożyłam baletki i smętnie posnułam się po domu. Mało tego — znalazłam w Paryżu zajęcia dla kobiet w każdym wieku, ale na razie nie mam możliwości, by na nie chodzić. Głównie chodzi o czas. Chyba brakuje mi ruchu, bo zdziadziałam i ograniczam się do spacerów. Oczywiście zawsze lubiłam spacery, ale parkiet, stare drewno, obdarte lustra i wygładzone drążki na sali baletowej mają niepowtarzalną duszę. Nie wiem, jakim sposobem, ale wyjazd do Polski sprawił, że bardzo za tym zatęskniłam. Może w nowym roku coś z tego wykiełkuje.

Melka stała się niemożliwa — wyraźnie buzują hormony i z impetem wkracza w wiek nastoletni. Zaczęła nabierać bardziej dojrzałych kształtów, co ją mocno ekscytuje, a mnie przeraża. David niby starszy, też potrafi pyskować, ale jest jakiś łagodniejszy. Mélanie zrobiła się hałaśliwa, wszędzie jej pełno i lubi gwiazdorzyć. Welcome to my world!

Czasem mam ochotę wynieść się na Księżyc, ale poczekam chwilę, poobserwuję i zdecyduję wtedy.